Samen de weg vinden

Auteur:Jasper Vink
Datum:3. 16. 2019
Leestijd:5 minuten

Samer Sardar (24, afkomstig uit Syrië) had behoefte aan een mentor die net als hij interesse heeft in ICT. Via het mentorprogramma van het UAF kwam hij begin 2017 in contact met Jacob Brunekreef (66).

 

Jacob en Samer maakten een snelle start samen. Drie dagen na hun eerste kop koffie op een koude februarimiddag, stapten ze samen op de fiets. Hun bestemming: de Academie voor Techniek in Utrecht. Een open dag moest Samer antwoord geven op de vragen die hij had over de ICT-opleiding die hij wilde gaan doen.

Studiekeuze

Samer was blij met Jacob’s aanwezigheid: ‘Zonder hem was ik er nooit gekomen. Ik wilde naar een verkeerde locatie gaan, Jacob heeft mij de goede locatie gewezen. Tijdens de open dag had ik ook veel aan hem, omdat ik niet goed wist welke vragen ik moest stellen en welke mensen ik moest hebben. De opleiding hanteerde andere toegangseisen voor taal dan het Nederlandse examen waar ik toen voor studeerde en mijn Syrische diploma was nog niet gewaardeerd naar Nederlandse maatstaven. Er was nog veel onduidelijk. Jacob heeft me geholpen de weg te vinden.’

Jacob ondersteunde hem ook in zijn studiekeuze: ‘Ik wilde graag de programmeeropleiding doen, maar door gesprekken met Jacob kwam ik erachter dat dat niet helemaal bij me paste; ik zou weinig contact hebben met mensen. De netwerkopleiding paste beter bij me; als netwerkbeheerder zou ik meer met klanten moeten praten en dat vond ik juist leuk.’ Jacob: ‘Vanuit mijn werk ken ik de natuurlijke omgeving van programmeur en netwerkbeheerder heel goed. Dus ik heb Samer vooral bevraagd: wat wil je en wat kan je?’

‘Na een half jaar zat onze tijd er op, maar zijn we gewoon doorgegaan.’

Iets nuttigs

Jacob maakte halverwege de jaren tachtig voor het eerst kennis met vluchtelingen toen hij vanuit de universiteit waar hij lesgaf een groep Iraniërs begeleidde die waren gevlucht voor het bewind van ayatollah Khomeini: ‘Waar nu een hele infrastructuur ligt aan inburgering, taal en studiebegeleiding, bestond toen vrijwel niets. Dat was ook het moment dat ik donateur ben geworden van het UAF.’ Toen hij begin vorig jaar een oproep zag staan voor mentoren in het donateursblad van het UAF, reageerde hij direct: ‘Ik was net gepensioneerd, had tijd over en wilde graag wat nuttigs doen.’

De begeleiding vanuit het UAF ervaart hij als positief: ‘De interculturele training die we kregen van het UAF was heel leerzaam, net als de intervisie voor mentoren. Het is interessant om te horen hoe iedereen het heel anders aanpakt. Samer en ik hebben altijd een duidelijke rolverdeling aangehouden van mentor en mentee. Anderen pakken het persoonlijker aan en worden vrienden. Hoewel we het goed met elkaar kunnen vinden, noemen we onszelf geen vrienden. Daarvoor is het leeftijdsverschil ook te groot.’

‘Alles was nieuw en onbekend en ik voelde grote druk om te presteren.’

Druk om te presteren

Inmiddels zit Samer in zijn eerste jaar ICT-netwerkbeheer op mbo-4 niveau en gaat het goed met hem. Dat ging niet vanzelf vertelt hij: ‘De eerste maanden van mijn opleiding waren het moeilijkst. Een groot verschil met Syrië is dat je hier helemaal zelfstandig moet zijn en het zelf allemaal moet uitzoeken. Alles was nieuw en onbekend en ik voelde grote druk om te presteren. De omgang met klasgenoten is soms niet makkelijk. Sommigen zijn pas vijftien, een andere leeftijdscategorie, met een heel andere instelling. Ik ben heel serieus en ga niet zo makkelijk uit; ik kom uit een land in oorlog en moet het hier gaan maken.’ Inmiddels heeft hij op zijn opleiding en daarbuiten zowel Nederlandse als Syrische vrienden gemaakt, waar hij mee afspreekt en soms mee uitgaat.

In Syrië volgde Samer al eerder een ICT-opleiding. Naar colleges gaan was echter vaak onmogelijk: ‘De busrit naar de universiteit in Damascus was heel gevaarlijk, omdat je door gebied moest waar gevochten werd. Het risico dat je niet meer thuis kwam, was groot.’ Het was zijn vader die hem op het hart drukte om naar Europa te gaan: ‘’Hier ga je sowieso dood, daar niet’, zei hij.’ Zijn familie is nu trots op hem dat hij studeert en een bestaan aan het opbouwen is in Nederland.

Lessen

Het contact met Jacob waardeert hij als zeer waardevol: ‘Hij heeft mij op veel vlakken erg geholpen.’ Ging het in het begin van hun contact nog vooral over studiekeuze, het Nederlandse onderwijssysteem en de taal, nu praten de twee tijdens hun wekelijkse ontmoeting vooral over ICT. Ze trokken zich niks aan van de formele zes maanden die staan voor een mentorschap, zegt Samer: ‘Na een half jaar zat onze tijd er op, maar zijn we gewoon doorgegaan.’

De lessen die Jacob heeft opgedaan in het contact met Samer, zitten hem vooral in de cultuurverschillen, vertelt Jacob: ‘Samer geeft mij een waardevol inkijkje in een voor mij vreemde cultuur. Het relativeert de absoluutheid van mijn bestaan en van mijn eigen cultuur enorm.’ Hij is blij dat het Samer nu goed gaat: ‘Hij heeft zijn draai gevonden op school.’

Foto: Suzanne Blanchard


Deel dit artikel: