Ilaha: 'Vluchtelingen zijn geen nummers'

Uit Kaboel naar het Gooi, met veel tussenstations. De Afghaanse Ilaha Muhseni (1992) heeft als kind bijna heel Nederland gezien. Momenteel rondt ze twee masters Arbeidsrecht en Privaatrecht af aan de Vrije Universiteit Amsterdam.  Daarnaast werkt ze bij een advocatenkantoor.

Accepteer marketing-cookies om deze video te kunnen bekijken.


'Mijn toekomst is in Nederland’, vertelde ze in januari 2010 aan de rechtbank tijdens haar asielproces. ‘Ik zei dat ik me vanaf het begin Nederlandse voelde, en dat ik vertrouwen had in het Nederlandse rechtssysteem. Dat mijn familie en ik geen nummers waren maar individuen met een naam en gezicht. En dat we zo ook behandeld wilden worden.’ Een paar maanden later ontvingen Ilaha en haar familie de verblijfsvergunning waarop ze elf jaar hadden gewacht. Hetzelfde jaar slaagde Muhseni voor haar vwo-examen en begon ze met haar rechtenstudie. 

Eindeloze asielprocedures
Dat ze rechten ging studeren, lag voor de hand. ‘Kennis van het rechtssysteem van het land waar je woont hoort bij je algemene bagage, net als kennis van de geschiedenis’, zegt ze stellig. Haar toekomst ziet ze in het internationale bedrijfsleven, maar opkomen voor de rechten van vluchtelingen houdt haar ook bezig. ‘Er moet nodig iets veranderd worden aan de eindeloze asielprocedures, aan het groepsgewijs behandelen van individuele asielzoekers.’

Onrustig leven
Toen Ilaha zeven jaar oud was, vluchtte het gezin Muhseni voor de Taliban uit de puinhopen van Kaboel. Het gezin zwierf jaren van het ene asielzoekerscentrum naar het andere. ‘We hebben in die acht jaar alle hoeken van Nederland gezien. Als je weet dat je over een half jaar weer moet verhuizen, bouw je geen vriendschappen op.’

Integratie in lokale gemeenschap
‘Mijn moeder studeerde geschiedenis en mijn vader wiskunde. Het was voor mijn ouders vanzelfsprekend dat ook wij zouden studeren.’ De drie kinderen gingen naar het vwo op het Willem de Zwijger College in Bussum en de ouders integreerden goed in de lokale gemeenschap, onder andere door vrijwilligerswerk. Toen een volgende verhuizing naar de Achterhoek dreigde, zamelde het Willem de Zwijger College geld in, zodat de Muhseni’s een huis in Bussum konden huren. De schoolloopbaan van de kinderen was daarmee verzekerd: alle drie behaalden ze het vwo-diploma.
 
Dankbaar voor steun
Haar ervaringen hebben Muhseni heel vroeg volwassen gemaakt. ‘Ik moest alles zelf regelen. Ik mis dan ook de zorgeloosheid die andere jongeren hebben. In vergelijking met hen lijk ik wel dertig.’ Ze is het UAF dankbaar voor de steun bij haar studie. ‘Fantastisch. Het UAF neemt me heel veel werk uit handen. Ik ben toch al 24 uur per dag bezig met mijn studie, bijbaan, familie en nog meer.’ Steun heeft ze ook aan haar vrienden. Veel vrienden – Nederlands én Afghaans – met wie ze zowel het Suikerfeest als Sinterklaas viert.

Wat doet het UAF?

Het UAF helpt hoger opgeleide vluchtelingen bij hun studie en het vinden van een baan in Nederland. Wij adviseren, bemiddelen en geven financiële hulp.

Veel vluchtelingen studeerden en behaalden hun diploma al in het land van herkomst. Hun diploma’s worden in Nederland niet erkend. Daarom is opnieuw studeren hun enige kans om zich te ontwikkelen. Zo kunnen ze een bijdrage leveren aan de Nederlandse maatschappij.