Anas: Vol energie met een nieuw leven beginnen

Kaakchirurg Anas Al Ahmad (1982) moest zijn thuisland Syrië ontvluchten. Met hulp van het UAF volgt hij nu een intensieve cursus Nederlands zodat hij straks weer aan de slag kan als kaakchirurg.


Foto: Aleksandra Mihajlovic

Tussen twee vuren
Anas bevond zich in Syrië letterlijk tussen twee vuren. Zijn privékliniek in Damascus is vernietigd door een raket van het Syrische regime. Zijn huis is in brand gestoken door de tegenstander van het bewind, de Free Syrian Army. ‘Ik zat letterlijk tussen twee vuren in.'

Geen toekomst
'Het is echt verschrikkelijk wat er allemaal in Syrië gebeurt. Er zijn meer dan drie miljoen huizen vernield, er is armoede, mensen vluchten. Ons land is verwoest en ik kan er geen toekomst opbouwen voor mij en mijn gezin.’ De druppel om Syrië te verlaten was de arrestatie van zijn broer die arts is. ‘Toen hij in de gevangenis belandde wist ik dat ik moest gaan.’
    
Zes dagen in een auto
Hoe Anas precies in Nederland is gekomen weet hij niet. ‘Ik heb zes dagen in een auto gezeten. Om niet naar buiten te gaan deden we onze behoeften in de auto. Ik weet niet waar we reden, alleen dat we een tijdje op het water zaten.’ Na zijn aankomst meldde hij zich bij de vreemdelingenpolitie in Ter Apel en verbleef hij in een asielzoekerscentrum.

Verblijfsvergunning
Twee maanden na zijn aankomst kreeg Anas zijn verblijfsvergunning. ‘Ik was ontzettend blij dat ik niet terug hoefde en mijn gezin hierheen kon komen.’ Zijn vrouw en elf maanden oude dochtertje zijn inmiddels ook overgekomen en zijn in het asielzoekerscentrum in Nijmegen.

Weinig vrijheid
Vóór de revolutie in 2011 had Anas een goed leven, maar weinig vrijheid door het strenge regime. ‘Ik ging naar de universiteit en studeerde af als specialist in orale implantologie, het plaatsen van implantaten zoals kronen en bruggen.’ Hij trouwde en werkte als kaakchirurg in Damascus. ‘In Syrië had ik twee masterdiploma’s. In Nederland heb ik niets meer.’

Moeilijk om de oorlog achter je te laten
Anas probeert de oorlog in Syrië zoveel mogelijk te vergeten. Dit lukt niet altijd. ‘Het is moeilijk om de oorlog echt achter je te laten als je bijvoorbeeld vertaalt voor andere Syriërs in het asielzoekerscentrum.’ Hij wil de nare herinneringen aan de oorlog verliezen maar niet het contact met zijn familie en vrienden. ‘Ik praat met hen via Skype, Whatsapp en Viber. Als er geen stroomstoringen zijn tenminste.’

Wond in je hart
Ondanks zijn heftige ervaringen lacht Anas veel. ‘Iedere Syrische familie heeft een wond in hun hart. Je kunt maar beter lachen. Ik ben zo blij dat we nu in een veilig, vrij en respectvol land zijn. Ik wil een nieuw leven beginnen.’

Neus in de boeken
Een nieuw leven begint met het leren van een nieuwe taal. Anas kijkt erg uit naar zijn eerste Nederlandse les. ‘Ik studeer nu zelfstandig iedere dag een paar uur in mijn kamer. Na alle ellende zit ik graag met mijn neus in de boeken. Dan vergeet ik alles om me heen’, vertelt hij enthousiast.

Snel weer aan de slag
Anas hoopt snel weer te werken als kaakchirurg. Hij heeft daarvoor eerst een positieve waardering van zijn Syrische diploma nodig. Wanneer zijn Nederlands goed genoeg is kan hij waarschijnlijk starten met een schakelprogramma in zijn studierichting.  Anas wil vooral niet blijven hangen in de nare ervaringen. ‘Dan hebben we alleen maar pijn en stress. Voor de patiënt maakt het niet uit of je uit een oorlogsgebied komt. Die wil alleen een goede behandeling.’

Het UAF is als een vaderfiguur
‘Ik vind het geweldig dat de donateurs van het UAF mij een kans geven. Het UAF is als een vaderfiguur voor mij. Iemand die me ondersteunt, voor me zorgt en stuurt waar het nodig is. Mijn studentenbegeleider helpt me goed. Ze kent de mogelijkheden in Nederland, legt die uit en stuurt me op een vriendelijke manier de goede kant op. Door het UAF, maar ook door de steun van de Nederlandse overheid heb ik vertrouwen in de toekomst.’ Een totaal andere wereld dan die in Syrië. ‘Hier helpt de overheid je als dat nodig is. In Syrië doden ze de burgers.’

Over een paar weken krijgen Anas en zijn gezin een huis in Nijmegen. ‘Ik ben blij dat we het asielzoekerscentrum verlaten. Nu kan het echte leven in Nederland beginnen.’