Mardjan Seighali: ’Laat nieuwkomers thuisraken’

Mardjan Seighali: ’Laat nieuwkomers thuisraken’

Nieuwkomers die niet slagen in te burgeren, erkennen onze normen en waarden niet en moeten het land uit; Dat is het nieuwe ‘normaal’ van steeds meer politieke partijen. Deze restricties hebben een averechts effect, betoogt Mardjan Seighali, directeur van het UAF.

Ouders van kinderen die thuis vastlopen, krijgen in de Nederlandse jeugdzorg ondersteuning bij de opvoeding. Vaders en moeders die negatief gedrag flink bestraffen, leren in plaats daarvan goed gedrag te belonen. Positief stimuleren in plaats van ontmoedigen. We spannen ons in om het systeem rondom het gezin te versterken zodat het kind gedragen wordt door een netwerk van mensen waarop het terug kan vallen. Daarmee creëren we ruimte voor de ontwikkeling van onze kinderen. It takes a village to raise a child. Daar is iedereen inmiddels van overtuigd.
Laten we een link maken naar vluchtelingen die in Nederland een nieuw bestaan op moeten bouwen. Een nieuwkomer is niet per definitie kind, hoeft niet opgevoed te worden, noch gepamperd. Maar er zijn overeenkomsten tussen de jeugd en vluchtelingen: beiden zijn kwetsbaar en hebben ondersteuning nodig om (weer) op eigen benen te kunnen staan, beiden verdienen een veilig thuis en ontwikkelingsmogelijkheden om zichzelf én de samenleving verder te brengen.

Iedereen – gevlucht of niet, links én rechts – wil dat vluchtelingen die een verblijfsvergunning hebben gekregen meedoen in de Nederlandse samenleving. Maar zo bewust en positief als we onze jeugd groot willen brengen, zo restrictief gaat de politiek om met nieuwkomers. Ze worden door veel politieke partijen verantwoordelijk gehouden voor het falen van hun inburgering en moeten daarvoor worden bestraft. Geen inburgeringsdiploma betekent - als het aan die partijen ligt - geen verblijfsvergunning. Dit is de huidige ideologie in de omgang met vluchtelingen, waarbij voor het gemak verschillende termen op één hoop worden gegooid: inburgering, integratie, thuis zijn. Ze hangen met elkaar samen, maar zijn in wezen verschillend. Wie dat onderscheid niet erkent, weigert de mens in de nieuwkomer te zien.

Van de inburgeraar wordt een grote inspanning verwacht: de taal leren en zich verdiepen in de normen en waarden van ons land. Sommige politieke partijen zien daarbij de inburgering als geslaagd wanneer iemand een baan heeft weten te bemachtigen. De meesten willen niets liever. Integratie is echter meer dan dat; het is een oneindig proces waarvoor wederzijdse inspanning nodig is. Niet iedere nieuwkomer hoeft op handen gedragen te worden, maar een dichte deur houdt de start van integratie in ieder geval tegen. Wie buiten staat, krijgt het koud en kan de warmte die er achter huist niet voelen. Openheid van de samenleving biedt de nieuwkomer de ruimte en mogelijkheid erbij te horen. Dáár zouden onze volksvertegenwoordigers in moeten investeren.

Mijn wortels liggen in Iran, een land waarin ik door mijn politieke overtuiging niet mocht deelnemen aan het maatschappelijk verkeer. Ik kreeg geen ruimte om mij thuis te voelen in mijn vaderland. Hoe anders is dat in Nederland, waar ik 26 jaar geleden voor het eerst aankwam. Ik geloof dat ik mij veel waarden en normen van deze samenleving eigen heb gemaakt. Niet omdat de overheid ze mij oplegde, maar omdat ik juist in vrijheid deze normen en waarden mocht eigen maken en koesteren. Wie vandaag de dag als nieuwkomer probeert mee te doen, hangt boetes boven het hoofd. Wie niet slaagt, mag hier niet zijn. Wat doet dat met een mens op lange termijn, en met een samenleving?

Mensen raken niet vervreemd van een samenleving omdat ze niet hun best doen om in te burgeren. Maar omdat ze ondanks hun inzet tegen barrières aanlopen. Als je goed opgeleid bent maar vanwege je naam of huidskleur jaar in jaar uit geen kansen krijgt, dan ontstaat er vervreemding. Willen we mensen die huis en haard zijn ontvlucht écht mee laten doen, dan is een ander gesprek nodig dan die over restricties. Een gesprek over menswaardigheid en thuis zijn. Een gesprek over het versterken van een systeem waarin we iedere burger tot een hoger niveau durven brengen. Dat willen we voor onze kinderen, die we met liefde en compassie tegemoet treden. Waarom niet voor nieuwe medelanders?

Mardjan Seighali is directeur van het UAF

 

Foto: Venus Veldhoen

 

Ben je student en wil je mentor worden?

Ben je student en wil je vluchtelingstudenten ondersteunen bij het opbouwen van een toekomst in Nederland? Word dan mentor! Meld je hier aan.

Ben je UAF-student?

Ben je UAF-student en spreekt het idee van een mentor je aan? Klik hier voor meer informatie en meld je aan!

Help mee!

Iedere week kloppen tientallen hoogopgeleide vluchtelingen aan bij het UAF. Zij hebben alles achter zich gelaten, maar brengen hun talenten met zich mee. Deze vluchtelingen willen graag in Nederland aan de slag met hun werk of studie. Het UAF ondersteunt hen daarbij. Helpt u mee?

 

Meld u aan voor de digitale nieuwsbrief van het UAF