November 2011 - Nog geen vijf jaar geleden had Qasara Ahmed Abdul Raziq (48) een eigen apotheek in Bagdad en was ze directrice van een bloedbank in een ziekenhuis in de stad. In 2007 werd het voor haar en haar gezin te gevaarlijk om in Irak te blijven. Zij vluchtten naar Nederland. Nu hoopt Qasara haar oude beroep hier op te kunnen pakken. Daarvoor is wel een Nederlands diploma nodig.

Haar Iraakse farmacieopleiding is een kwart eeuw geleden, maar Qasara heeft weer zin in studeren. Zij behaalde dit jaar het staatsexamen Nederlands als Tweede Taal en wil in februari 2012 beginnen met een farmaciestudie aan de Universiteit Utrecht. Als alles goed gaat, kan zij zich in 2014 ook in Nederland apotheker noemen. ‘Maar ik blijf openstaan voor alternatieven, als de universitaire studie niet lukt’, zegt zij optimistisch. In Irak heeft zij namelijk ook een laboratoriumstudie gedaan, en in dat vakgebied is er altijd werk in Nederland.

Hard werken is Qasara gewend. Doordat haar man een zware verwonding opliep in de oorlog, was Qasara de kostwinnaar van het gezin. Haar kinderen, nu middelbare scholieren, hebben eveneens medische beroepen op het oog. ‘Het is urgent werk’, zegt Qasara. Haar bloedbank in Irak ging bijna ten onder aan het eigen ‘succes’: hoe langer de oorlog duurde, hoe sneller de voorraden opraakten. Zelfs het leger kwam eisen dat Qasara koste wat kost bloed moest vinden voor gewonden.  Qasara was al langere tijd een doorn in het oog van het islamitische bewind, omdat ze buitenshuis bleef werken en niet voldeed aan de kledingvoorschriften. De dreigingen stapelden zich op, en zij zag geen mogelijkheid om te blijven.

‘Nu zijn we veilig, en mijn zoon krijgt hier de zorg die hij nodig heeft’, zegt ze. Haar jongste zoon is bij een bomaanslag op zijn school in Bagdad een groot deel van zijn gehoor kwijtgeraakt. Qasara’s hoop is gevestigd op de toekomst. Totdat ze met haar nieuwe studie mag beginnen gebruikt ze elke gelegenheid om haar Nederlands te oefenen. Met Nederlanders, uiteraard.