Foto: Venus Veldhoen
Maart 2011- Néné Barry was zestien toen zij uit Guinee in haar eentje naar Nederland vluchtte. Bijna tien jaar later is ze masterstudent aan de Technische Universiteit Eindhoven (TUE): een lange weg voor de jonge asielzoekster van toen. ‘Schaam je niet voor wie je bent.’
Néné (25) kan zich met recht een doorzetter noemen. Na afronding van de internationale schakelklas deed ze de mbo 4-studie bouwkunde, daarna volgde de hbo-opleiding bouwtechnische bedrijfskunde en sinds vorig jaar studeert ze Construction Management & Engineering aan de TUE. ‘Ik wilde de architectuur in – totdat ik tijdens mijn mbo-studie een architect aan het werk zag.’ De procesmatige kant van het vak sprak haar meer aan. De keuze voor bouwtechniek bracht resultaat. Met vlag en wimpel rondde ze vorig jaar haar hbo-studie af. Met twee afstudeerscripties. Ook won ze de ECHO Award, een stimuleringsprijs voor allochtoon toptalent, en ze mocht deelnemen aan de internationale zomerschool van UCLA (University of California Los Angeles).
Ver voordat het zover was had de jonge schoolverlater hard moeten strijden voor een status als mbo 4-student. ‘Ik had goede cijfers, maar een mbo-school wilde me op niveau 1 of 2 plaatsen. Toen wilde ik zéker laten zien dat ik het hogere niveau wel aankon.’ En dat kon ze, al viel het eerste jaar haar zwaar. ‘Vooral sociaal was ik erg onzeker. Tot mijn verrassing kreeg ik het hoogste cijfer voor mijn Nederlands – ik, de enige allochtoon van de klas! Dat gaf me zelfvertrouwen, en al in het tweede jaar maakte ik makkelijker contact met mijn medestudenten.’ Andere vluchtelingstudenten die met onzekerheid worstelen raadt ze aan om ondanks taalproblemen het contact toch aan te durven. ‘Schaam je niet voor wie je bent en wat je kunt. Gewoon meedoen!’
Tijdens haar studies ervoer Néné de morele steun van haar begeleider bij het UAF. ‘Ik kon haar altijd bellen om te praten als ik ergens mee zat. Dat het UAF vluchtelingen al tijdens de procedure een toekomst biedt, is uniek.’
Ook zelf is ze ambassadeur voor het onderwijs geworden. In haar vrijwilligerswerk bij Terre des Hommes is ze betrokken geraakt bij onderwijsprojecten in ontwikkelingslanden. ‘Dat mensen niet verder komen, ligt aan onwetendheid. Je kunt je situatie niet veranderen voordat je weet hoe je dat moet doen. Aan die bewustwording wil ik een bijdrage leveren. Je hoeft niet geld te hebben om anderen te helpen. Je kunt ook geld helpen generen.’ Die praktische instelling zit in haar. In de toekomst ziet ze zich werken in het procesmanagement, liefst internationaal. ‘In een grensverleggend, duurzaam bedrijf’, voegt ze eraan toe.