Foto: Venus Veldhoen

Maart 2010- Vijftien jaar geleden vluchtte Atusa Lalizadeh van Iran naar Nederland. Ze leerde Nederlands en begon na drie jaar al met studeren. Atusa maakte een goede start. Misschien wel een te goede start, want na een paar jaar rende zij bijna zichzelf voorbij.

'Vluchten is de allergrootste breuk in je leven. In het nieuwe land heb je weinig financiële middelen en weinig tijd om aan hobby's of aan jezelf te denken. Het duurt heel lang om vrienden te maken omdat je de taal niet kent. En je bent constant aan het bewijzen dat je in dit land mag zijn.'

Atusa vervolgt: 'Ik ben van het type zoals veel andere vluchtelingen dat zijn. Omdat je als vluchteling al zo veel problemen hebt overwonnen, ga je geloven dat je alles zelf kan. Veel vluchtelingen hebben zo veel overlevingsdrang ontwikkeld dat zij het gevaar lopen zichzelf voorbij te rennen.'

Zo verging het Atusa ook. Naast haar HBO-studies toerisme en cultureel maatschappelijke vorming hield zij er ook fulltime banen bij verschillende hulporganisaties op na.

Atusa werkte tijdens haar studie onder andere als opbouwwerker en als projectleider bij VluchtelingenWerk Nederland. Aan het einde van haar opleidingen kwam zij erachter dat haar hart elders ligt.

'Ik wist na mijn studie niet wat ik wilde. Ik was een jobhopper geworden, zoekend naar wat bij mij past. Ik had al die jaren alleen strategische carrièrekeuzes gemaakt. Ik was mijn eigen interesses kwijt. Die moest ik opnieuw gaan ontdekken', zegt ze.

'Het was een hele rare tijd. Ik was emotioneel overbelast', stelt zij. 'Het UAF heeft mij toen gewezen op de loopbaanbegeleiders van Van Ede & Partners. Al snel werd duidelijk dat ik een omslag moest maken naar het bedrijfsleven.' Het UAF werkt al jaren intensief samen met Van Ede.

Op dit moment werkt Atusa als projectleider bij een bedrijf dat vrouwen helpt om hun talenten te ontwikkelen. Door trainingen en stages moeten zij uitzicht krijgen op betaald werk. 'Het geeft heel veel voldoening om te zien wat de vrouwen via ons bereiken', zegt ze.

'Inmiddels heb ik geleerd dat ik mijn grenzen moet bewaken. Nog steeds ben ik erg druk omdat ik hoge ambities heb, maar ik doe naast mijn werk wel veel leuke dingen. Ik ben een sociaal mens en mijn sociaal leven heeft een hoge prioriteit'.

Wat Atusa altijd erg heeft geholpen, is haar aangeboren nieuwsgierigheid. 'Toen ik als echt stadsmeisje in het asielzoekerscentrum in Heerenveen woonde, raakte ik op straat in gesprek met een Nederlandse boerendochter. Later ging ik twee, drie keer in de week met haar mee naar de boerderij, met de tractor het weiland in om samen koeien te melken'.