Foto: Venus Veldhoen
Onlangs behaalde UAF-cliënt Fadi Jallo zijn diploma aan de Universiteit Utrecht, zijn derde in farmacie. Een verhaal over studeren met passie en doorzetten ondanks drempels.
Doorzetten
Enkele dagen voor zijn afstuderen belde Fadi het UAF. Of hij geïnterviewd kon worden. Een nogal zelfverzekerd verzoek als je denkt dat er jaarlijks zo’n 250 UAF-studenten hun bul halen. Wat maakt zijn verhaal zo bijzonder? ‘Ik denk dat anderen van mijn ervaringen kunnen leren dat doorzetten loont, hoe moeilijk je het ook hebt.’
Nieuwsgierigheid
Zo rijden we op een zonnige ochtend naar Goirle, het dorp bij Tilburg waar Fadi sinds begin van het jaar werkt. In de auto ontvouwt het verhaal van de Syrische apotheker. ‘Farmacie is een vak waarin je anderen helpt, dat zit in mij. Het gaat niet alleen om het recept. Ik wil ook ingaan op de levensstijl en psychische gesteldheid van de patiënt. In dat opzicht zit ik graag op de stoel van de psychotherapeut. Als er tijd voor is, want meestal heb ik het te druk voor uitvoerige gesprekken.
Ik deed mijn eerste studie in Moldavië. Ik was nieuwsgierig en wilde graag kennismaken met andere landen en culturen. Na mijn afstuderen keerde ik terug naar Syrië. Daar werd mijn diploma niet zonder meer erkend en ik moest een jaar lang aanvullend studeren. Na het behalen van het Syrische diploma ging ik aan het werk als apotheker, totdat ik acht en een half jaar geleden het land moest verlaten.’
Stoeptegels
‘In Nederland kwam ik terecht in een stripverhaal. Alles was zo klein en netjes. Ik zeg altijd, Nederland is met potlood en gum getekend, met kleine stoeptegels. Bij een westers land had ik iets anders verwacht, iets veel groters…’ Die nette kleine stoeptegels bleken wel scherpe randen te hebben. ‘Ik vond het moeilijk om contact met Nederlanders te maken. In het begin ben je heel geïsoleerd. Je maakt geen deel uit van de maatschappij. Elke stap moet je zelf uitzoeken, mensen ervan overtuigen dat je de moeite waard bent. Je moet heel sterk zijn, in jezelf geloven en van jezelf houden, ook op momenten dat iedereen je tegenwerkt.’ Het is belangrijk om te luisteren naar de mensen die je ondersteunen, en niet naar mensen die de beren op de weg zien, zegt Fadi.
Vertrouwen
Fadi wist dat hij snel Nederlands moest leren, wilde hij niet ontheemd blijven. Op taalscholen kreeg hij nul op zijn rekest. Geen plaats. Hij moest een heel jaar wachten voordat hij met taallessen kon starten. ‘Weggegooide tijd,’ zegt hij. De herinnering is nog steeds bitter. Tekenend voor zijn motivatie is dat hij uiteindelijk zelf voor zijn staatsexamen zorgde. Pas daarna was de weg naar de universiteit geëffend, waar hij de farmaciestudie nogmaals over moest doen, want zijn Syrische en Moldavische diploma’s waren hier niet veel waard. Tot zijn derde studiejaar had Fadi nog geen verblijfsvergunning. Die onzekerheid remde zijn tempo af. De steun van het UAF was nodig. ‘Het UAF had vertrouwen in mij en bood me de kans om te studeren. Zelf moest ik ook het UAF durven te vertrouwen. De medewerkers zijn mensen die echt achter je staan. Zonder steun van het UAF zou ik nu geen apotheker zijn, maar een patiënt.’
Toekomst
Ook letterlijk zijn we aangekomen in de moderne apotheek die zijn dagelijkse omgeving vormt. Een mooie plek om te werken, maar hij is niet van plan om achterover te gaan leunen. Eerst zal Fadi nog een aanvullende studie volgen tot Beherend Apotheker en daarna – wie weet. Ook op de universiteit is hij welkom. Als promovendus.